Tweet

RT @gemharderwijk: Wie verdient dit jaar het jeugdlintje van Harderwijk? Meld jouw held aan voor 4 november! https://t.co/sQTUP8sP7m

Volg ons op Twitter >
Vacature

Geldersch Landschap & Kasteelen zoekt gastvrouwen en -heren voor promotiewerkzaamheden op evenementen.

Lees meer >
IK VOOR ELKAAR
Samen redzaam in Harderwijk en Hierden: het kan! Lees verder >


Tip de redactie

De redactie van IK VOOR ELKAAR is altijd op zoek naar voorbeelden van samenredzaamheid in de praktijk. Organiseert u een (buurt)evenement, kent u een mantelzorger die altijd klaarstaat voor een ander, of wilt u een persoonlijke ervaring delen? Tip de redactie met het e-mail formulier.

Email de redactie >

Verhalen uit de praktijk

Roy Broersma, beheerder van de Rietmeen

Ik werd met open armen ontvangen’

Door een ernstig ongeluk is het leven van Roy Broersma (63) drastisch veranderd. “Mij is een stuk van mijn leven afgepakt.” Anderhalf jaar is hij thuis geweest, waarin hij zich vooral richtte op revalidatie. Inmiddels heeft hij zijn draai weer aardig gevonden. Toen zijn vrouw tegen hem zei: “Zeg, vrijwilliger bij De Rietmeen, is dat niets voor jou?” leek hem dat wel wat. Hij informeerde, en wat bleek: hij werd met open armen ontvangen!

De voormalige gemeentewerf aan de Rietmeen is een ontmoetingsplek voor wijkbewoners. De thema’s verbinding, duurzaamheid, groen en talentontwikkeling staan centraal. Kinderen leren er over voedsel en kunnen spelen in het groen. Er kunnen bijeenkomsten op buurt- of wijkniveau plaatsvinden, er is een stadsmoestuin en een bouwspeelplaats.

Beheerder

“Ik ben hier beheerder/gastheer”, vertelt Roy, die op dat moment achter de bar staat om de bezoekers van een gemeentelijke  bijeenkomst van koffie en thee te voorzien. “Op dinsdag en donderdag zijn we hier met een man of 8, de klusjesgroep. Samen hebben we deze bar gebouwd, mooi hé? Ik geef hier rondleidingen, hou me bezig met de verkoop van groenten en bloemen en doe klusjes als het zo uitkomt. Komt me niet onbekend voor, want ik ben conciërge bij de Veste geweest!” Roy is sowieso van vele markten thuis: “Vorige week hadden we hier 200 man over de vloer voor Burendag. Omdat ik zelf niet aanwezig kon zijn, heb ik van tevoren voor de ze mensen twintig liter kippensoep gemaakt. De soep was gesponsord door een kippenpoelier uit Putten. De dag was een groot succes en de soep viel goed in de smaak gelukkig. Het bevalt me prima hier, om eerlijk te zijn h aal ik veel voldoening uit dit werk!”


Harrie Steengraver is altijd bezig   

‘Vrijwilligerswerk gaat bij mij altijd voor’

“Ja hoor, ik heb nog wel tijd voor een hobby. Zo rijd ik op de bus naar Walibi, dat is een soort uit de hand gelopen hobby. Daarvoor krijg ik wel betaald, maar dat geld gaat in een potje voor goede doelen. Dat doen we met het hele team. Dan kiezen we elk jaar een of meer doelen uit die we blij gaan maken.” Harrie Steengraver is een bevlogen vrijwilliger.

Twee dagen per week werkt hij met gedetineerden, en een keer per week met autistische kinderen, met een lichte geestelijke- en/of lichamelijke beperking. Hij overweegt om zich aan te melden als vrijwilliger bij ’s Heerenloo*, daar hebben ze immers ook mensen nodig. Oh ja, binnenkort gaat hij twee keer per week met de autistische kinderen aan de slag. En dan hebben we het nog niet over wat hij er allemaal ‘los’ bijdoet, zoals het inrichten van een ruimte voor kinderen in het flatgebouw waar hij woont en het werven van andere vrijwilligers.

Schouderklopje

“Het werken met gedetineerden vind ik heel mooi. Het gaat om mannen van 18 tot 45 jaar die we begeleiden naar een terugkeer in de maatschappij, vaak dragen ze nog een enkelband. Velen zijn gestrest en hebben meerdere problemen, bijvoorbeeld schulden en drank. Ik probeer hun vertrouwen te winnen, als ik zie dat ze glimlachen weet ik dat het goed is. Nee, ik vraag ze nooit waarom ze in de gevangenis hebben gezeten.”

Harrie vervolgt: “Ik heb altijd in de techniek, metaal en hout gewerkt en ik begeleid ze daar met min of meer technische projecten, zoals een kast schilderen, een fiets repareren of iets maken vanaf een werktekening. Een schouderklopje doet wonderen. Ze kunnen een half jaar bij ons blijven, als ze snel een baan vinden kan het korter zijn.” Het aantal deelnemers in een groep varieert tussen twee en zeven.

Kinderen

Harrie vindt de middagen die hij doorbrengt bij Philadelphia en waar hij knutselt en tekent met autistische kinderen ook bijzonder. “Ik probeer dan eerst thuis of iets werkt, bijvoorbeeld een paashaasje maken van sokken, kikkers en andere diertjes van wc rollen

Schilderen, timmeren, zagen met een figuurzaag, is goed voor de motoriek. Ik kijk vooral in hoeverre ze er plezier in hebben.

Ook maken we regelmatig een uitstapje naar bijvoorbeeld een boerderij. Ik geniet intens van deze middagen, ik word er echt blij van. Dat zit sowieso in me, ik wil altijd dat iedereen vrolijk is. Als ik op een terrasje zit en ik zie een boos kindje, kan ik zomaar een alpinopet en een rode neus opzetten. Wedden dat ik het kind dan aan het lachen krijg?”

 

*’s Heerenloo is altijd op zoek naar vrijwilligers. Belangstelling? Neem dan contact op via het centrale nummer: 0800-3 55 55 55


Wim en Lenie Timmer:

‘Heel gewoon om voor je buren te zorgen’

 “Ik ben opgegroeid in Hierden,” vertelt Lenie Timmer. “Daar was noaberschap heel gewoon. Zo  hielpen de buren met de voorbereidingen voor een begrafenis. De buurvrouwen zorgden voor koffie  en brood, de mannen droegen de kist. We bekommerden ons om elkaar. Dus toen de buurman  achteruitging, was het vanzelfsprekend dat we op hem gingen letten, ook omdat hij nauwelijks contact  met zijn familie had.”

“Henk was altijd al een eenzame figuur, hij had weinig contact met de buren. Nadat hij was gevallen en we hem zwaar versuft aantroffen, ging het almaar slechter. Hij was ondervoed en zag er slecht verzorgd uit. We hielden een oogje in het zeil en kregen een sleutel. Hij ging naar dagbesteding en kreeg thuiszorg, zo ging het nog een tijdje redelijk. We zorgden ervoor dat hij op tijd klaarstond en Wim bracht hem naar beneden als hij werd afgehaald en als hij weer terugkwam van dagbesteding brachten we hem naar zijn huis.”

Therapiehondje

Wim en Lenie vervolgen: “Hij kwam wel zeven keer op een dag bij ons aan de deur met allerlei vragen, dan kon hij bijvoorbeeld geen zakdoek vinden ook al lag de hele la vol. We haalden kant-en-klaar maaltijden voor hem en als we soep of stamppot maakten, kookten we ook voor hem. Het ging steeds slechter met hem, hij waste af in koud water, zijn tafel lag vol met papieren, keurig op stapeltjes, de post vaak ongeopend, hij had wel drie abonnementen op tv-gidsen. De adresetiketjes legde hij ook op stapeltjes en hij had potten vol van die plastic clipjes van broodzakken. Op een gegeven moment kon hij niet langer zelfstandig wonen en ging hij naar de Dillenburg in Ermelo, sinds tweeëneenhalf jaar woont hij op de Arcade in Ermelo. Wij doen zijn administratie, ik was zijn kleren en ik koop kleding voor hem als hij iets nodig heeft. We gaan zeker twee tot drie keer per week op bezoek, soms gaan we ergens een ijsje met hem eten. We gaan er met plezier naar toe hoor, we lachen ook heel wat af, we kennen de groep en zij ons. Vooral ons hondje Chicca is populair, de bewoners vinden het heerlijk om haar vast te houden en te aaien. We zeggen altijd dat we een therapiehondje hebben!”


Peter Bakker begeleidt vrijwillig bouwprojecten

Lekker prutsen met hout

“Ik heb m’n hele leven in de bouw gewerkt,” vertelt Peter Bakker (74). Als jonge timmerman volgde hij verschillende opleidingen tot uitvoerder en aannemer. Onder zijn begeleiding zijn verschillende markante bouwprojecten in Harderwijk tot stand gekomen. “Het Stadhuis, ING bank, de HEMA, de Techniek Academie en het Dolfinarium,” somt hij op zijn. Na verschillende jaren in loondienst te hebben gewerkt begon hij –samen met een partner- zijn eigen bouwonderneming.

Peter Bakker is weliswaar al lang met pensioen maar nog volop aan het werk: allerlei stichtingen en organisaties weten hem te vinden als er iets ver- of gebouwd moet worden. Zo begeleidde hij de verhuizing van de Wereldwinkel van de groentemarkt naar de huidige stadsmuur locatie: “Dat project vond ik leuk om te doen, er komt veel bij kijken, ook op budgettair gebied. Ook bij de Regenboog kerk in Drielanden was ik betrokken. Voorbereidingen, overleg, uitvoering, zo’n project duurt zo maar een aantal jaren. Nu houd ik me bezig met het beheer van de Grote Kerk, dat is cultureel erfgoed. Zo’n monument moet goed onderhouden worden. Ook zaken als veiligheid en brandpreventie moeten goed geregeld worden.”

Botterstichting

Een aantal jaren terug meldde hij zich als vrijwilliger bij de Botterstichting: “Heerlijk aan de botters werken, ik doe niets liever dan lekker prutsen met hout,” vertelt hij lachend. Toen er een nieuw gebouw met werf gerealiseerd zou worden voor de visafslag en de botterstichting, wist men Peter Bakker natuurlijk snel te vinden. “Dat was een mooi project, met veel technische ontwikkelingen. Die botters zijn heel zwaar en moeten wel uit het water kunnen. Daarvoor hebben we een lift bedacht. Het is een mooie, markante hoek in Harderwijk geworden.” Zijn vrouw Hilly lacht: “Ik vraag hem wel eens: wanneer stop je nu echt met werken?”


Claudia werkt als vrijwilliger bij Servicepunt Vrijwilligerswerk

‘Ik ben echt blij dat ik die stap heb gezet’

 “Al na één ochtend dacht ik: wauw, wat leuk om hieraan mee te doen”, aldus een  enthousiaste Claudia Israël (42) over de cursus Samenleving en Route. Ze had  hierover in de krant gelezen en lang getwijfeld of deelname iets voor haar was. De  cursus is bedoeld voor mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Claudia wil  graag weer aan het werk, had zin in een andere taak naast het gezin. Dit project van  Landstede/ZorgDat/Sociale Dienst Veluwerand is een opstap naar vrijwilligerswerk.  “Ik kwam vol energie weer thuis.”

"De afgelopen jaren heb ik een groot deel van de tijd en energie besteed aan de zorg voor mijn vier kinderen. Ik heb dit heel bewust en met overgave gedaan, maar nu de jongste ook naar school gaat, wil ik graag weer iets betekenen buiten mijn gezin. Ik heb de cursus “Talent in beweging” gevolgd. Je doet dat samen met andere cursisten, je leert niet alleen met elkaar, maar ook van elkaar, over jezelf en over elkaars talenten. Een mooi beginpunt. Judy van het Servicepunt Vrijwilligerswerk vroeg me al snel om te helpen bij de vacaturebank. Dat doe ik nu één ochtend in de week.”

Als vrijwilliger bij het Servicepunt Vrijwilligerswerk voert Claudia gegevens in het systeem in en schuift ze aan bij intakegesprekken met vrijwilligers, met de bedoeling dit zelfstandig te gaan doen, en te kijken of ze een goede match kan vinden. “Ik vind het ook nuttig om weer met een automatiseringssysteem te werken. Voordat ik kinderen kreeg was dat mijn dagelijkse werk bij een mediabureau, maar inmiddels is er natuurlijk wel het een en ander veranderd. Het werken met mensen en iets voor ze te kunnen betekenen, vind ik heel prettig en bij het Servicepunt Vrijwilligerswerk zit ik dan ook goed op mijn plek.” En ze besluit: “Ik kan iedereen aanraden om vrijwilligerswerk te gaan doen, ik vind het echt heel erg leuk. Eigenlijk had ik deze stap al veel eerder moeten zetten.”


Marlies van der Heijden is vaste bezoekster

Warm welkom op thuishuiselijke zondagen

“Ik vind het toch zo heerlijk als iemand tegen me zegt ‘Ga lekker zitten, wil je een kopje koffie?’” aldus een enthousiaste Marlies van der Heijden over de thuishuiselijke zondagen. “Als je alleen bent, zoals ik, dan waardeer je dat echt. Een prima manier om een anders saaie en lege zondag in te vullen!”

Marlies van der Heijden is een trouw bezoekster van de thuishuiselijke zondagen, die elke 1e en 3e zondag van de maand plaatsvinden in Wijkhuis Stad (de Tinne) aan de Houtkamp 33. Ze vertelt: “We zitten aan een grote tafel. Je kunt je verhaal kwijt aan de gastvrouwen of aan je medebezoekers, er is altijd persoonlijke aandacht. Of je doet een spelletje, kaarten en sjoelen zijn populair. Maar als je gewoon de krant wilt lezen, kan dat ook hoor. Wat ik ook leuk vind is dat het niet altijd dezelfde mensen zijn, sommige mensen komen vrijwel altijd, en anderen af en toe, dat kan allemaal.”

Sinds januari 2014 organiseert Stichting Thuishuis Harderwijk de thuishuiselijke zondagen. Deze middagen zijn bedoeld voor alleenstaande 60-plussers die het moeilijk vinden de zondag alleen door te komen of het gewoon gezellig vinden om de middag door te brengen met leeftijdsgenoten. De entree is gratis, aanmelden is niet nodig, belangstellenden kunnen zo binnenlopen. In het algemeen zijn er tussen de 20-25 mensen aanwezig op zo’n middag.

Marlies is een actieve vrouw: “In 2000 ben ik weduwe geworden, ik woonde nog in Ermelo. Ik ben toen lid van de ANBO geworden, voor die vereniging ben ik nog steeds actief. Na mijn verhuizing naar Harderwijk werd ik voor de WMO-raad gevraagd, daar zit ik sinds 2007 in, ik ben nu aan mijn laatste jaar bezig. Ook heb ik in het bestuur van de oudheidkundige vereniging gezeten.” Je vervelen is niet nodig, aldus Marlies: “Als je betrokken bent, hoef je niet achter de geraniums te zitten.”

Meer weten over de thuishuiselijke zondagen? Neem dan contact op met de coördinator, Natascha Kruger: 0644486054 of mail naar coordinator@thuishuisharderwijk.nl.

______________________________________________________________________________________________

Winnaar Piet Dijkstra-prijs Riet van der Vegt

‘Ik vind het lastig om rustig aan te doen’

“Ik ben blij met de Piet Dijkstra-prijs hoor, het is leuk als erkenning. Maar het gaat natuurlijk niet om mij, wel om de projecten waar ik me voor inzet,” aldus mevrouw Riet van der Vegt. Die prijs is welverdiend, de winnares zet zich in voor heel wat goede doelen. Zo is ze elke zondagmiddag in de Tinne te vinden om Marokkaanse moeders met kinderen op te vangen die daar een gezellige een leerzame middag doorbrengen.

Enthousiast vertelt ze: “In december hebben we voor het eerst samen kerstfeest gevierd. We hebben lootjes getrokken en afgesproken hoeveel geld het mocht kosten. Het was een groot succes, sommige kinderen hadden zelfs een gedichtje erbij geschreven!” Riet van der Vegt voelt zich goed thuis binnen de Marokkaanse gemeenschap. Zo begeleidt ze ook een zwemproject  met Marokkaanse, Turkse en Nederlandse vrouwen, trots vertelt ze: “Inmiddels hebben al 84 van de 188 deelneemsters hun diploma gehaald! En het is ook goed voor hun Nederlands, want dat is de voertaal. Hun kinderen mogen ook drie keer een avond mee. Op 8 maart, is het internationale vrouwendag, waar alle vrouwen, of ze nu Marokkaans, Turks Afghaans of Hollands zijn, welkom zijn. Deze dag heeft een feestelijk tintje. ‘s  Middags wordt er een film vertoond in de Catharinekapel, vanaf 19.30 uur  is er een zwemevenement in Zwembad De Sypel met afsluiting in het Sportcafé De Sypel onder het genot van een hapje en een drankje.”

Ook is Riet van der Vegt lid van het dagelijks bestuur van de Sociale Adviesraad Harderwijk, voorheen bekend als Wmo-raad. “De Sociale Adviesraad bestaat uit 9 takken, zoals ouderenbonden, GGZ-patiënten, chronisch zieken, Jeugd. We zijn nu op zoek naar voorzitters voor alle groeperingen. Deze moeten ‘de boer’ op en vanuit  hun achterban signalen oppikken en aan ons doorgeven.Veel mensen weten nog niet dat Wmo-raad wordt omgebouwd naar Sociale Adviesraad, daar moet nog veel meer bekendheid aan gegeven worden.” Daarnaast is mevrouw van der Vegt zelf mantelzorgster, en is zij een vraagbaak voor veel mensen die vaak niet weten naar welke instanties ze moeten. “Dus ik vertel dan waar ze naar toe kunnen. Ik neem me regelmatig voor om het rustiger aan te doen, maar ja, dan komt er weer iets op mijn pad en dan zeg ik toch weer ja!”

______________________________________________________________________________________________

Trainster Irmgard van der Vegt over vrijwilligerswerk                                                 

‘Iedereen heeft talent’

“Er zijn nogal wat mensen die ongewild thuis zitten en eigenlijk wel wat willen doen buitenshuis. Denk aan vrouwen die een aantal jaren thuis zijn gebleven om voor de kinderen te zorgen, mensen die werkloos zijn geworden, of uit de roulatie zijn door bijvoorbeeld een burn-out, maar ook schooluitvallers. Vaak hebben mensen wel de behoefte om iets nuttigs te doen, maar weten niet hoe dit aan te pakken. Het volgen van de training ‘Talent in Beweging’ is dan een prima opstap, je stroomt dan makkelijk door naar vrijwilligerswerk. En sommigen vinden ineens toch een baan, omdat ze beter in hun vel zitten.” Aan het woord is Irmgard van der Vegt, die in opdracht van de gemeente Harderwijk de training Talent in Beweging verzorgt, onderdeel van het project In Beweging van ZorgDat.

Irmgard vervolgt enthousiast:“Veel mensen willen zich wel meer betrokken in de maatschappij voelen maar hebben niet voldoende zelfvertrouwen, vragen zich af wat ze kunnen en weten niet waar te beginnen. De insteek van de training is heel positief, samen ontdekken we waar iemands talenten en belangstelling liggen, waar je energie van krijgt. Het leuke is dat echt iedereen ergens talent voor heeft, de kunst is alleen om erachter te komen waar dat talent ligt.”

Actieplan

De training biedt plaats aan 12 cursisten en biedt een veilige omgeving waar in zes middagen aan de hand van leuke oefeningen en creatieve opdrachten ontdekt wordt waar iemands talenten liggen. Aan het eind van de training wordt een actieplan gemaakt, waarin ook persoonlijke actiepunten zijn opgenomen. Irmgard: “Het is verbazingwekkend wat naar voren komt met een creatieve oefening als tekenen. Er komt dan van alles naar boven waar je je niet van bewust bent. De oefeningen zijn een prima manier om met elkaar in gesprek te komen. Ik heb al veel mensen een nieuwe bestemming zien vinden en er ontstaan nieuwe vriendschappen.

Op 17 maart start weer een nieuwe (gratis) cursus. Belangstelling? Neem contact op met Irmgard van der Vegt, 06 1905 5222 of mail: info@irmgardvandervegt.nl

______________________________________________________________________________________________

Willem Beelen, vrijwilliger Humanitas:

 Niemand is graag afhankelijk’

 Zeven jaar geleden kwam Dung (49) van Vietnam naar Nederland. Ze woonde samen  met haar vriend in Harderwijk. Omdat de Vietnamese gebrekkig Nederlands sprak,  regelde deze vriend alles. Hij betaalde de huur, beheerde de bankrekening en organiseerde allerlei andere zaken. Afgelopen januari vertrok hij met de noorderzon naar het buitenland, nam de huisraad mee en liet Dung vertwijfeld achter.

De gevolgen bleven niet uit. Dung’s werkzaamheden als oproepkracht bij een nagelstudio leverden niet voldoende op om de vaste lasten te dekken. Er ontstond een huurachterstand en de woningcorporatie trok aan de bel. Al direct bleek dat Dung dringend hulp nodig had. De corporatie nam daarom contact op met Stimenz maatschappelijk werk, die een aantal lijnen uitzette. Via Humanitas werd een vrijwilliger gevonden die Dung sindsdien begeleidt bij een groot aantal praktische zaken: Willem Beelen.

Blij met hulp

Willem Beelen heeft een financiële achtergrond en al verschillende mensen met schuldproblemen begeleid. Beelen: “Niemand wil afhankelijk zijn van een ander, maar soms kan het niet anders. Bij Dung speelt ook het taalprobleem. Gelukkig krijgen vrijwilligers bij Humanitas een uitstekende training. Dan weet je dat je tegen allerlei problemen kunt aanlopen. Soms lukt het niet om alles op te lossen, daar moet je wel tegen kunnen. Het kan zomaar zijn dat Dung nu niet in Nederland mag blijven. We zijn bezig met de aanvraag voor een aanvullende uitkering. En ook bekijken we of haar inkomen bij de nagelstudio uit te breiden is. De diaconie heeft gezorgd voor een fiets en wat huisraad zoals een bed, want ze sliep op een matras op de grond. Haar ex-vriend heeft echt alles meegenomen, niet alleen meubels, maar ook de papieren. Ze kent niemand in Harderwijk, dat maakt het er niet eenvoudiger op. Dung heeft bovendien geen idee hoe administratieve zaken geregeld zijn in Nederland, daar help ik haar mee.” Dung vult aan: “Ik ben heel blij met de hulp die ik krijg. Mijn droom is dat mijn dochter van 17 bij mij kan wonen. Ze woont nu bij opa en oma en ik mis haar erg. Ik wil eindelijk weer een normaal leven leiden.”

_____________________________________________________________________________________________________________

Dick Hermsen zet zich in voor jongeren:

‘We moeten af van het hokjes denken’

Dick Hermsen (49) zet zich als vrijwilliger in voor jongeren. Zo is hij verbonden aan ‘Talent House’. Bovendien is hij als sportcoach actief voor de Krajicek Foundation en de Johan Cruyff Stichting. Zijn passie is jongeren en sport, en dan in het bijzonder jongeren met een beperking. “We moeten af van het hokjes denken, mensen met een beperking horen er gewoon bij.”

Talent House

Talent House is een initiatief van Harold Meerveld, Lennart van der Vecht en Dick. Zo is er een Playstation 4, een pooltafel, tafelvoetbal en dartbord, een opnamestudio, een ruimte om te kickboksen en een pannaveld. Welzijnsinstelling ZorgDat werkt hierin samen met verschillende vrijwilligers en instellingen die jongeren verder willen helpen. Het gebouw is ter beschikking gesteld door Careander. Talent House is bedoeld voor jongeren die van school af zijn of weer instromen en een dagritme moeten ontwikkelen. Hier kunnen ze zich verder ontplooien, onder begeleiding van een aantal vrijwilligers, onder wie Dick Hermsen. “Hier kunnen jongeren met ons praten, dat helpt. Talent House is een veilige plek, jongeren kunnen erop terugvallen.”

AMB

Hermsen, zelf vader van een dochter met een beperking, zet zich met hart en ziel in voor jongeren met een beperking. “Er is niet veel op het gebied van sport voor jongeren met een ernstige meervoudige beperking, vandaar dat ik zelf maar een project aan het opzetten ben, met hulp van ZorgDat en de gemeente hoop ik veel van deze jongeren aan het sporten te krijgen. Ik noem dat het AMB-project: Ambitieuze Mensen met een Beperking. Ook hebben we hier in Talent House op maandagavond inloop voor jongeren met een beperking. De groepen worden steeds groter en ook de wisselwerking met de andere jongeren is mooi. Zo gaan jongeren van hier mee met de Avondvierdaagse om rolstoelen te duwen. Prachtig toch?” glundert Hermsen. 


Buurtbewoonster Pauline Duijkers:

‘Ik wilde Hannah leren dat je troep niet zomaar weggooit’

 Pauline Duijkers woont zeer tevreden in de Renate Rubinsteinlaan in de wijk Stadsdennen-Oost. Ze heeft twee  kinderen, Hannah van acht en Isaac van vijf maanden. Hannah is de reden dat ze hiernaartoe is verhuisd: het huis heeft een heerlijke tuin en de wijk is ruim opgezet. Ze vertelt: “Hannah is een echt buitenkind. Hier kan ze niet alleen heerlijk in de tuin spelen maar ook op straat en in de speeltuintjes. Het Vondelpark is heel dichtbij!”

​ Enige tijd terug las ze in de wijkkrant van Stadsdennen een oproep om in het kader van Nederland Schoon iets te doen  voor de  eigen buurt. “Ik heb toen gereageerd op dat berichtje dat ik het Vondelpark wel wilde schoonmaken. Het leek mij ook heel goed voor Hannah, dan kon ik haar laten zien wat er gebeurt als je je troep niet opruimt. Ook de timing was goed: zo kunnen de kinderen in het voorjaar in schone speeltuintjes spelen in plaats van tussen de lege blikjes. We hebben met zijn tweeën in de stromende regen het hele Vondelpark schoongemaakt.” Hannah vult aan: “We zagen wel dat op sommige plekken die ’s morgens al schoongemaakt waren, er ’s middag alweer troep lag.”

En tot slot: “Bij de uitlaatplek voor honden kun je een plastic zakje pakken. Dat is heel mooi natuurlijk. Blijkbaar zijn die zakjes nog wel eens kapot, en dan worden ze zo in de struiken gegooid. Ik heb ze opgeruimd, maar het zou fijner zijn als de mensen ze rechtstreeks in de prullenbak gooien.” En dat er dan zelfs wel eens een zakje tussen zit dat gevuld lijkt te zijn, daar heeft ze het dan maar niet over. 

___________________________________________________________________________________________________________________

Peter de Graaf, oprichter Stichting Noah

‘Wij willen de menselijkheid terugbrengen’

‘Nederland heeft een prima zorgsysteem, maar soms vallen mensen tussen wal en schip. Dan komen mensen op straat te staan, bijvoorbeeld omdat ze een huurschuld hebben. Of na een echtscheiding. Als je geen adres hebt, wordt je uitgeschreven uit de basisadministratie. Dan heb je dus ook geen recht op een uitkering als je geen inkomen hebt.”

Peter de Graaf, oprichter van Stichting Noah, legt gepassioneerd uit waarom zijn stichting zo belangrijk is. “Vorige week is er in ons huis een baby geboren, een jong paar zonder onderkomen. Dan is het toch mooi dat er een plek is waar ze terecht kunnen? Anders zouden ze nu met de baby op straat leven." De Graaf weet waar hij het over heeft: hij is zelf een tijd dakloos geweest. Hij weet als geen ander wat ervoor nodig is om weer een menswaardig bestaan op te bouwen en hoe belangrijk het is dat je je dan tot iemand kunt wenden voor hulp.

Altijd vol
Stichting Noah biedt opvang aan mensen zonder verslaving die (tijdelijk) dak- en thuisloos zijn, geen inkomen hebben en waar geen zorgindicatie voor is. Daarnaast biedt de stichting begeleiding bij de weg terug in de maatschappij. In de opvang is er ruimte voor 12 personen, alle plaatsen zijn altijd bezet. Er is een continue wachtlijst. “De instanties weten ons goed te vinden. Het eerste wat we doen is zorgen dat iemand zich weer in de gemeentelijke basisadministratie inschrijft, zodat hij of zij een uitkering kan aanvragen. Daarna brengen we schulden in kaart, regelen we verzekeringen en bieden we eventueel hulp bij het zoeken naar een baan. De cliënt bepaalt de route, als het niet snel genoeg gaat, stappen wij in. Sinds de opening zijn er negen mensen uitgestroomd, waarvan er acht een baan hebben gevonden, het is dus een succesvolle aanpak!”

Toekomst
De Graaf droomt over uitbreiding: “We zouden ons ook graag richten op jongeren vanaf 17,5 jaar. Onlangs kwam hier nog een meisje dat in het bos in een tent sliep omdat ze weg moest uit de instelling waar ze zat omdat ze 18 was geworden. We willen meer mensen onderdak kunnen bieden. We kunnen nog goed vrijwilligers gebruiken, niet voor de begeleiding, daar hebben we mensen voor, maar wel om bijvoorbeeld sponsors te zoeken of de administratie te doen. We krijgen nog twee jaar subsidie, daarna zijn we afhankelijk van giften. Stichting Noah moet echt blijven bestaan, we brengen de menselijkheid terug bij mensen die alles kwijt zijn. En daar is grote behoefte aan.”

Geïnteresseerd in vrijwilligerswerk bij Stichting Noah? Neem dan contact op met Peter de Graaf, telefoon 0341 269848 of via de mail: info@stichtingnoah.nl.


Amanda Smit-Randolph luistert naar de buurt

‘Iedereen zet zich enorm in’

Voor de 28-jarige Amanda Smit was het bestuurlijk werk onbekend terrein, daar is echter in snel tempo verandering in gekomen. “Drie jaar geleden hielp ik voor het eerst mee met de Sinterklaasviering hier in de buurt. Daarna ben ik gaan meelopen met de vergaderingen en sinds een jaar ben ik voorzitter van het buurtteam P.C. Boutenslaan.” Ze leidt vergaderingen, stelt jaarbudgetten op, maakt een activiteitenplan en luistert naar wat er leeft in de buurt.

“Ik leer er heel veel van,” vertelt Amanda. “Gelukkig zitten er veel ervaren mensen in het buurtteam, het is een heel prettig team, waarop ik kan terugvallen. Het viel mij op dat er weinig activiteiten voor kinderen waren hier in de buurt. Er werd alleen iets georganiseerd met Sinterklaas en Pasen. ZorgDat beschikte over een garagebox die leeg kwam. Toen ontstond het idee om deze box in te richten als een plek waar kinderen kunnen knutselen. Iedereen vond het een goed idee, UWOON, ZorgDat en de gemeente hebben zich enorm ingezet om dit te realiseren.”

Knutselclub

Nu is elke woensdagmiddag de knutselclub geopend vanaf 14.00 uur. Roulerend met Jessy van Beek en Zahide Yuksel zijn er elke woensdagmiddag twee leidsters aanwezig om met de kinderen te gaan knutselen. “De ideeën halen we van internet”. Dit jaar wordt ook het Sinterklaasfeest in de garagebox gevierd, ieder kind krijgt een cadeautje en een zakje snoep. Maar ook aan de volwassenen wordt gedacht. Zo is er een jeu-de-boulesbaan, die ’s zomers veel gebruikt wordt. Jaarlijks wordt het nieuwe jaar gezamenlijk gevierd en wellicht komt er de volgende zomer weer een midzomernachtfeest, in een eerdere editie kwamen er maar liefst 100 mensen op af. Voldoende werk aan de winkel dus. Amanda tot slot:  “We kunnen in het buurtteam nog nieuwe leden gebruiken om het team te versterken. Het zou fijn zijn als iemand de financiën op zich wil nemen. Ook hebben we behoefte aan nieuwe ideeën. Bij de kinderclub kunnen we ook nog vrijwilligers gebruiken. Vele handen maken licht werk!”

Belangstelling voor het buurtteam? Mail Amanda op: fam.smit.randolph@gmail.com


Riana Spee's motto:

‘Je doet wat je hand vindt om te doen’

“Gewoon om je heen kijken waar wat nodig is en dat doe je dan als het kan,” aldus Riana Spee. “Mijn moeder zei altijd ‘Je doet wat je hand vindt om te doen’. Dat zit ook in kleine dingen, zoals luisteren naar iemand die om een praatje verlegen zit.”

Dat Riana zich inzet voor anderen wordt al snel duidelijk. “Op maandagmiddag speel ik altijd Rummikub met een aantal bewoners in De Aanleg, dat doe ik al jaren. Dan kunnen de gasten natuurlijk ook even hun verhaal kwijt. Het is altijd heel gezellig. Wel is het jammer dat de groep steeds kleiner wordt, net zoals de biljartgroep. In die leeftijdsgroep overlijden natuurlijk regelmatig mensen. Ik was bang dat ik daar niet mee kom omgaan, nu weet ik dat het erbij hoort. Maar ja, soms ben ik natuurlijk wel verdrietig als iemand is overleden. Ik denk dan maar terug aan de vrolijke middagen die we samen hebben gehad.”

Ook is Riana actief binnen de kerk: ze verzorgt het maandblad en zit in de commissie van ontvangst. Binnen de kerk is ze in het verleden betrokken geweest bij de kindernevendienst en het voorbereiden van bijzondere diensten en ze heeft drie jaar de functie van secretaris vervuld. “Daarnaast zorg ik elke week een dag voor mijn ouders die in Amersfoort wonen. Dan doe ik ook even de boodschappen. Ik ben blij dat ik dat voor ze kan doen, vroeger stonden ze altijd voor ons gezin klaar, nu is dat omgekeerd.”